IDZIE, IDZIE JESIEŃ

Ciepluteńkie lato było,
jej promyczków zostawiło.
Jesień chyba dziś zaspana
i nie spieszy się od rana.



Idzie jesień pomalutku,
jest już w sadzie i w ogródku.
Jest na łąkach i jest w lesie,
pomaleńku idzie jesień.

Pojedyńczo lecą liście,
idzie jesień uroczyście.
Jakby chciała nas nie zranić
w słońcu chce się z nami pławić.

Jeszcze da nam "babie lato",
dziękujemy jej już za to.
Liście będą wybarwione,
ozdobione jej welonem.

W pajęczynkach będą łąki,
pochowały się biedronki.
A czerwona jarzębina
piękną jesień przypomina.

Raniuteńko w kroplach rosy
kąpią sie cudowne wrzosy
A sarenki i zajace,
gdzieś żerują hen na łące.

Jeżyk robi swe zapasy,
wszystko to na ciężkie czasy.
Boćka już nie spotkasz w stawie,
odleciały już zurawie.

Jeszcze ciepło, choć już wrzesień,
idzie, idzie polska jesień...

 

MUCHA W PAJĘCZYNIE

Wpadła mucha w pajęczynę,
gwałtu, rety, ja już ginę!
Wrzeszczy, piszczy, nikt nie słucha,
co u licha - krzyczy mucha.



Gdzie są moje koleżanki,
te od kubka i od szklanki.
Te od cukru i cukierka,
od torcika, od precelka.

Od lizaczka u Oleńki
i od miodu, od wisienki.
Ciągle głodna, ślinka leci...
Jak ją wspominają dzieci?

Tak tu cicho, nikt nie słyszy,
ledwie żyje, ledwie dyszy.
Szuka z przodu, z tyłu zerka
polizałaby cukierka.

A w jej oczach już się troi,
idzie pająk mili moi.
Idzie, idzie po cichutku,
a w jej oczach tyle smutku.

Pająk muchą się zabawia,
i odważnie z nią rozmawia.
Ot, tak sobie, dla uciechy,
jej wylicza wszystkie grzechy:

że jest brudna i paskudna,
że natrętna i marudna,
że nad uchem ciągle brzęczy
i tak w koło wszystkich męczy.

Na nic mucho twoje wrzaski,
ty roznosisz wciąż zarazki.
Nasze dzieci takie zuchy,
one też się brzydzą muchy.

Zastawiłem swą pułapkę,
bo na ciebie dziś mam chrapkę.

Mucha blada, ledwie żywa,
tak się trzęsie i przeżywa.
I spogląda na pająka,
już się z sieci nie wypląta!

Muchy brzydkie łakomczuchy,
czy Wam Dzieci szkoda muchy?

dn.08.07.2016r.
autor - Jadwiga Urszula Szczęśniak
(foto z netu)